Waar zijn de fietsen?

Een luxe touringcar vervoert ons en de fietsen van Durban naar Johannesburg, waar we worden opgewacht en meegenomen door Jurgen Herrmann. Acht maanden geleden ontmoetten we Jurgen, zijn vrouw en een stel familieleden en vrienden in Lesotho, in totaal andere omstandigheden: bergen, rotspaden, inboorlingen in dekens, watervallen. Nu zijn we in de grootste stad van zuidelijk Afrika.
Vier dagen logeren we bij Jurgen en Charmaine in de mooie en rustige buitenwijk Boksburg. We worden meegenomen naar Jurgens fabriek, waar allerlei kunststof producten worden gemaakt, naar het in Italiaanse dorpsstijl opgebouwde en levensechte Montecasino, en naar de Vaaldam waar we de speedboot ‘uitlaten’. In de fabriek ontmoeten we Jurgens vader, die na de Tweede Wereldoorlog krijgsgevangen zat in Nederland, ontsnapte, samen met zijn maat twee fietsen stal, spijt kreeg, ze terugbracht en zich weer bij de gevangenis meldde. De eerste Duitser die we ooit hebben ontmoet die toegeeft in Nederland een fiets te hebben gestolen. Ze bestaan dus echt.

Zoals afgesproken met Qatar Airways leveren we de fietsen twee dagen voor we vliegen bij de Cargo afdeling aan, netjes verpakt in bobbelplastic. Tot onze verbazing en woede krijgen we bij Express Air Services (EAS) te horen dat de fietsen pas vier dagen na ons aan zullen komen in Dubai, omdat de Zuid-Afrikaanse douane in het weekend niet werkt. Dit is niet zoals we eerder met Qatar Airways hadden afgesproken en onacceptabel. Furieus bellen we met Qatar Airways, die ons volledig verkeerd geïnformeerd heeft, maar excuses bieden geen oplossing. Een van de meiden van de EAS blijkt connecties met DHL te hebben en via dit contact lukt het EAS de fietsen versneld door de procedure te krijgen, zodat we ze op maandag, na aankomst in Dubai, direct in ontvangst kunnen nemen. Met deze belofte betalen we de afgesproken 113 euro.

Na schandalig verwend te zijn door Jurgen en Charmaine worden we op zondag 27 november ’s avonds weggebracht naar het vliegveld. We nemen afscheid: van ons laatste geweldige gastgezin, van Zuid-Afrika en van het hele continent. Wanneer het vliegtuig zich bulderend in de lucht verheft, blijft een niet onaanzienlijk deel van onze harten achter, in de woestijnen, tussen de weelderige bush en de wilde dieren, en bij de opzienbarende bevolking.

Met slechts een uurtje slaap wegens een middernachtelijk diner en de tussenstop in Doha (Qatar) arriveren we om zeven uur Zuid-Afrikaanse tijd in Dubai. Het is hier negen uur, drie uur later dan in Nederland. Dankzij de fragile-stickers komen alle tassen heelhuids aan. Nu is het wachten op de fietsen.
Met een taxichauffeur onderhandelen we stevig over de prijs van een ritje naar de Cargoafdeling van Dubai Airport, waar we de fietsen moeten ophalen.

Ali Reza kijkt me verbaasd aan. De fietsen zijn volgens de computer gearriveerd en bevinden zich ergens in de grote loods, maar zullen volgens de vriendelijke medewerker van Qatar Airways Cargo pas na twee dagen zijn ingeklaard. Op zijn vroegst. Wederom zijn we verkeerd voorgelicht door de afdeling Johannesburg van Qatar Airways. Ali geeft volledige medewerking en belooft ons de volgende ochtend te zullen helpen met het terugkrijgen van onze karretjes.
Die nacht slapen we onrustig in een van de goedkoopste maar voor ons nog altijd erg dure hotels in de oude binnenstad (60 euro) van Deira, de noordelijke wijk van Dubai. Ik droom over mijn fiets die op onbereikbare hoogte in het blauwe luchtruim van de Emiraten zweeft.

Gespannen kijken we de volgende ochtend mee op de computerterminal van Ali, die aangeeft dat we ons bij Dnata moeten vervoegen, een van de grote cargobedrijven in Cargo Village. Daar vertelt men dat de fietsen op naam van DHL zijn ingevoerd en hier niet zijn. Maar waar dan wel? We worden verwezen naar Terminal 2. De zoveelste taxi vervoert ons naar de andere kant van het vliegveld, waar Terminal 2 is gevestigd. DHL ontvangt ons op professionele wijze, de boodschap echter wordt eentonig: de fietsen zijn niet in hun bezit, niet in Terminal 2 en het zal minimaal nog een dag duren voor de douane ze vrij zullen geven. Maar waar zijn de fietsen???

We zijn het zat om van hot naar her te worden gestuurd, nemen een taxi terug naar Cargo Village en doen ons beklag bij Ali. Hij en zijn baas Chandrasen Gandhi begrijpen niets van de verwarring maar stellen alles in het werk om onze dierbare bezittingen terug te bezorgen. Ze bellen met de douane, met DHL, met Dnata en zelfs met Qatar Airways Johannesburg. Ze zetten mensen onder druk en trachten uit alle macht de inklaringsprocedure te bespoedigen. Informatie in de computer wordt gewijzigd zodat de fietsen gewoon op onze naam staan. Na iedereen ingeschakeld te hebben worden de originele papieren eindelijk gevonden. We wachten en wachten. Laat in de middag neemt Ali ons mee naar de douane en weet de manager ervan te overtuigen dat er geen invoerbelasting op de fietsen moet worden geheven. Ze zijn immers persoonlijk bezit en tweedehands. Het lukt, terecht.
Ali betaalt vervolgens persoonlijk de ‘handlingsfee’ aan de beambte van de douane. We wachten.

Buiten begint het te schemeren wanneer twee pakketten in doorzichtig bobbelplastic worden afgeleverd op de laadvloer van de vrachtafdeling. Dankzij Ali en Chandrasen.
Een uur later fietsen we in het donker door Dubai terug naar ons hotel. De nachtmerrie is voorbij.