Een maandje heerlijk helemaal nix

Slechts drie weken waren we weg uit Fujairah, drie weken fietsten waren we in Oman en toch lijkt het een eeuwigheid geleden dat we het paradijs verlieten.
Na een lange fietsdag rijden we vanuit Oman naar Hatta, wederom over het Hajar Gebergte en duiken via een lekkere afdaling Fujairah in. Bewapend met een smaakvolle doos bonbons kloppen we aan bij de familie Nix, die ons zoals beloofd met een meer dan warm welkom ontvangt. Twee uur later eten we onze buikjes rond aan een Hollandse pot van aardappelen met jus, gestoofde wortels, ouderwetse gehaktballen en prei gegratineerd met Goudse kaas. Henry, een vriend van de familie, en Paul Nix helpen ons met het sjouwen van de zware fietstassen: deze maand slapen we in een van de appartementen van Koninklijke Vopak, een cadeautje van Paul. We hebben de beschikking over drie slaapkamers, drie badkamers, een keuken met volledige uitzet en een luxe airconditioned woonkamer met tv en dvd. Hoe komen we hier ooit nog weg?

Een dag eerder is de sjeik van Dubai overleden, tevens vice-president van het land. De Emiraten zijn veertig dagen in rouw en alle overheidsinstellingen gaan voor een week dicht. In het dagelijkse leven is er gelukkig niet veel van te merken: business goes on as usual en de winkels zijn gewoon open, ook tijdens het Eid-feest.
Via onze opgedane contacten, zoals Vopak en hun relatie Fairdeal, een overzees transportbedrijf van een Griekse eigenaar, trachten we in contact te komen met scheepseigenaren die op Iran, Pakistan of India varen. In Durban is dat in vier weken stevig lobbyen niet gelukt, misschien dat het hier anders is. Niet geschoten is altijd mis. Ditmaal wordt er voor ons gelobbyd, maar de nieuwe scheepvaartregels blijken ook voor bedrijven met veel invloed net zo onbuigzaam.
Intussen genieten we met levensgrote teugen van de door Paul en Marleen geboden gastvrijheid: we bellen met familie in Nederland, chatten voor het eerst van ons leven en zien via de webcam hoe onze dierbaren er in het ijzige Holland tegenwoordig uitzien.
Een bezoek aan onze oude vriend Major Ahmed bij de Marina Club levert wederom dagelijks gratis maaltijden op bij restaurant Armada aldaar.

Op vrijdag de dertiende gaan we met z’n allen vissen. Zoon Marijn, Henry en ik vangen een paar flinke barracuda’s, voor ons is het een geluksdag. Zo niet voor Karin, die halfliggend op de achtersteven onvrijwillig de vissen voert.

Paul geeft daags daarna een rondleiding bij Vopak, het grootste opslagbedrijf voor olieprodukten ter wereld. De veiligheidsnormen zijn streng; sinds Pauls komst hier drie jaar geleden is de terminal sterk gegroeid en veel veiliger geworden. Met zware veiligheidsschoenen aan, bril en helm op zien we dat het goed is.
Bij Vopak wordt in deze weken niet alleen hard gewerkt aan de veilige opslag van gevaarlijke stoffen, maar ook aan een visum voor twee India-hongerige fietsers. Iran besluiten we vanwege de toenemende nucleaire spanningen links te laten liggen, evenals Pakistan dat plotseling onaangekondigd gebombardeerd wordt door “vredesengel” Amerika. Het gaat definitief India worden, ons volgende land.

Om het fietsen niet helemaal te verleren maken Karin en ik af en toe een tochtje door het Hajar Gebergte. We rijden door slaperige dorpjes, worden begroet door enthousiaste, gillende kinderen, en bereiken warmwater bron Ain Al Ghamour, waar het 60 graden warme bronwater onze verhitte lijven nog wat meer verwarmt. De bron, modern verpakt in twee betonnen bouwsels, stelt niets voor. De op de vuilnisbelt van Kalba smullende kamelen zijn eigenlijk leuker.

’s Avonds dineren we uitgebreid bij de familie Mazen Azizah en genieten van de heerlijke Syrische keuken in de Emiraten.

Vopak huurt met regelmaat Nederlandse expertise in voor diverse klussen en we maken kennis met Jan, Aad, Engel en Robbie. De een levert voor ons bestellingen af uit Nederland, de ander neemt een overtollig pakje van ons mee en stuurt het naar onze familie. We worden maar verwend, en betalen is uit den boze.

Was tennissen voor mij altijd een sport voor de elite, als je het voor het eerst van je leven doet blijkt het nog leuk te zijn ook! Na twee uur met Paul op het tenniscourt van het Hilton heb ik er nog geen genoeg van. Helaas word ik de volgende dagen gestraft met zware benen en spierpijn.
Het skiën in de hoogste indoorpiste ter wereld, en dat midden in de woestijn van Dubai, slaan we wijselijk over, uit angst een been of arm te breken. Verward kijken we om ons heen naar het winterse landschap waar Arabische mannen met theedoek sleetje rijden met hun kinderen.

Terwijl Karin vijf boeken van Marleen over India doorspit en een overzicht maakt van alle interessante plekken die we willen befietsen, schrijf ik de laatste verhalen voor de website en lees me suf aan de door Chris en Jean gratis verschafte thrillers. Jean heeft een boekenzaakje bij de Marina en omdat we voor War Child fietsen mogen we er nix voor betalen.

Ineens zijn er vier weken om. Vier weken van rondlummelen, luieren, kaarten en kletsen met onze fantastische gastvrouw en vriendin Marleen, films kijken in de prive-bioscoop van Paul en hemels genieten van Hollandse oude kaas, Goudse stroopwafels en echte gehaktballen. Vopak/Paul heeft onze visa en een nieuw zadel voor Karin geregeld en beschermend bobbelplastic voor de fietsen gekocht. Bij Fairdeal nemen we beschaamd maar dankbaar de door hen gedoneerde tickets voor een vlucht naar India in ontvangst. We hebben er een paar fantastische sponsors bij.

Midden in de nacht nemen we smartelijk afscheid van Paul, Marleen en Mazen, die het opbrengen om ons op dit achterlijke tijdstip weg te brengen naar het vliegveld.
Niet nix...