Niets is sterker dan
dat éne woord…

Dinsdagavond is het zover. Met de ferry laten we ons 's middags naar Üsküdar varen. Op de boot ziet het al volledig geelblauw van de Fenerbahce-supporters. Wij zijn de enigen die roodwitte kleding dragen, inclusief mijn Feyenoord shirt. De sfeer in de stad en op de boot is fantastisch: er wordt veel gezongen en geschreeuwd, overal zijn standjes met geelblauwe snuisterijen, sjaaltjes en ballonnen. In Üsküdar lopen we met de stroom supporters mee, die de weg hier beter kennen dan wij. Door de rijk versierde straten lopen we, tussen de honderden tegenstanders, in een vriendelijk vijandige sfeer. We worden bekeken, toegeschreeuwd en toegelachen maar ondervinden geen hinder. Iedere Fenerbahce-fan is er heilig van overtuigd dat hun club straks zal winnen. In het hol van de leeuw, het Sükrü Saracoglu Stadyumu, kan het spoken, zoals commentator Eddy Poelman dat zo dreigend weet te zeggen. Hier winnen is vrijwel onmogelijk en ook niet aan te raden. Sommige voetballers schijnen in dit stadion liever niet te voetballen.

We komen bij het stadion aan op het moment dat ook de Feyenoord-supportersbus arriveert. De eerste confrontatie tussen de fans is een feit: er worden vreesaanjagende kwalificaties naar elkaar geroepen, trommels laten dreigend geroffel horen en middelvingers gaan omhoog. We melden ons bij vak B9 en vragen of we een plekje in het bezoekersvak kunnen krijgen. Gelukkig wordt dat toegestaan en we vervoegen ons bij de Rotterdammers. Die blijken elkaar allemaal te kennen, we worden door sommigen verbaasd aangekeken. In het vak zitten ook een dertigtal Turkse ME-agenten, die naast de scheiding van de vakken gaan zitten. Karin maakt een praatje met de baas van het stel en hoort dat het hun taak is 'foute' fans te verwijderen. Even later komt Karin met een gelukzalige glimlach om de lippen teruglopen.
"Wat zit je te grijnzen?" vraag ik. "Gaan we winnen?"
"Ook," zegt ze. "Die politie-officier heeft een erg goed inschattingsvermogen, vind ik."
"Hoezo?"
"Hij is ervan overtuigd dat ik 32 jaar ben."

Er komen steeds meer Nederlandse fans het bezoekersvak in, maar meer dan 60 worden het er uiteindelijk niet. Aanstaande vrijdag is alweer de volgende wedstrijd, in Monaco. De meeste gaan daar naar toe. We maken een praatje met een paar van de hondstrouwe die-hards, die naar elke wedstrijd van hun club gaan, waar dan ook.
"Hoe zijn jullie hier gekomen?" vraagt een van hen. "Trein, vliegtuig?"
"Nee, met de fiets," zeggen we zo nonchalant mogelijk.
"Wat zeg je?"
"Met de fiets."
"Ik bedoel eh, hoe je vanuit Nederland naar Istanbul bent gegaan, weet je wel."
"Ja, ik begrijp het. Gewoon met de fiets."
Altijd leuk zo'n gesprek.

Dan begint de wedstrijd. In het eerste kwartier wordt Feyenoord, zoals verwacht, volledig overlopen door de geelblauwen. Daarna gaat het gelijkmatig op en creëren beide ploegen wat kansen. De Fenerbahce-fans zingen en schreeuwen de longen uit hun lijf, steeds met dezelfde yell. Wij komen er met de Feyenoordliederen niet bovenuit.
In de tweede helft wordt alles anders. Feyenoord scoort en de hel breekt los. We staan te springen, juichen en schreeuwen, kijken elkaar dolblij aan en voelen ineens nattigheid. Letterlijk. Er worden plastic zakjes gevuld met water vanuit de geelblauwe vakken ons vak in gegooid. Tienduizenden mensen om ons heen joelen, vuisten worden gebald en verwensingen toegeschreeuwd. De sfeer is ineens een stuk grimmiger. Wanneer er grote Turkse munten door de lucht vliegen, wordt het toch wat gevaarlijk. Er landt een mooie elektronische aansteker naast me op de grond. Da's mooi meegenomen, hij doet het nog. Maar de munten zijn link, dat voel ik als ik er eentje tegen mijn hand krijg. De politie is nu in slagorde opgesteld en kijkt strak het bezoekersvak in.
De wedstrijd gaat door. De fans van Fenerbahce verstommen, voor het eerst kunnen we onszelf en de Feyenoordliederen horen. Heerlijk.
Het is voor de Turken van groot belang dat de club Champions League gaat spelen dit seizoen. Het hoekige stadion is onlangs verbouwd en daar werden kosten noch moeite voor gespaard. Het vele geld, dat de lucratieve Champions League kan opleveren, is nodig om schulden af te lossen en nieuwe investeringen te kunnen doen.

bbbbbbb

Maar het gaat niet gebeuren dit jaar. Vlak voor het einde scoort Feyenoord weer. We zijn helemaal door het dolle, springen op de banken en trachten tegelijkertijd onze hoofden te beschermen tegen de regen van munten, aanstekers en zakjes water. Even later is het afgelopen. De thuisvakken stromen in sneltempo leeg, wij moeten wachten tot iedereen weg is. Een half uur later is het stadion leeg en donker. We moeten via een tunnel de wachtende bus in die ons naar het treinstation zal brengen. Buiten staan honderden luidruchtige Fenerbahce-fans die hun verlies willen afreageren. Nog voor de bus wegrijdt ligt het glas van de deur eruit. Het kan de pret in de bus niet drukken. We hebben de yell van de Turken overgenomen, de hele bus gaat heen en weer, op weg naar Europa. Zodra we buiten iets in de kleur blauw of geel ontwaren, maakt niet uit wat het is, wordt de yell ingezet. De bus krijgt een politie-escorte en vrijbaan zodat hij niet stil komt te staan. Dat zou gevaarlijk kunnen zijn. Een half uur later staan we op straat in onze eigen wijk, met verhitte hoofden en schorre kelen.

De laatste dagen bezoeken we de mooiste moskeeën, wandelen door de mystieke stad en brengen de fietsen op orde voor de volgende etappes. Karin gaat naar het Topkapi-paleis wat helaas op een teleurstelling uitloopt: het museum wordt verbouwd en om die reden zijn veel afdelingen gesloten.
Op het terras van het hotel, op de zevende verdieping met uitzicht over de Zee van Marmara, komen we in gesprek met vier Zuid-Afrikaanse jongens. Eén ervan heeft Nelson Mandela ontmoet. Hij denkt dat ook wij met hem in contact kunnen komen, als we het proberen.

Onze routeplanning loopt tot Jordanië. Vanaf daar moeten we linksaf Azië in, of rechtdoor naar Afrika. De beslissing is snel genomen, we gaan op zoek naar de heer Mandela om hem de hand te schudden en te bedanken voor alles wat hij heeft gedaan.

bbbbbb

bbbbbb