Tanzania, van 5 oktober 2003 tot 9 februari 2004

Stuiteren tot je bloed piest......

Na het asfalt komen we in zwaar terrein: de weg is niet meer dan een verzameling grind, keien, zand, stof en kuilen. Met de tegenwind en vele extra liters water op voorraad zakt onze snelheid onder de tien kilometer per uur. We stuiteren van links naar rechts over de weg, op zoek naar .....LEES VERDER>>

Lekke-bandenlawine bij Lake Balangida Lelu

Het is om gek en moedeloos van te worden. Met onze grootste plakkers dichten we de zoveelste slijtstreep en kunnen nog steeds de oorzaak ervan niet vinden. Halverwege de middag, we zijn al zes uur onderweg, hebben we door tegenwind en tegenslag slechts 35 kilometer afgelegd.....LEES VERDER>>

And now for something completely different.....

Het internet is daarom een geweldig medium, wat mij betreft. Telkens als we in een plaats arriveren met een internetcafé wil ik het liefst eerst onze mails bekijken, nog voor ik me was en omkleed. Meestal ben ik blij verrast door de dingen die mensen ons mailen, over werk, gezondheid, tuin, vakantie, het weer, familie, dromen....LEES VERDER>>

De grote verwondering

Om uitdrukking te geven aan onze verwondering hebben we een aantal verbazingen op een rij gezet en gecategoriseerd. Onder de eerste categorie valt de verbaasde blik. De tweede categorie doet onze monden lichtjes openvallen en bij de derde categorie rijzen de haren ons....LEES VERDER>>

De Superieure Striptease Show

De echte beloning krijgen we in Moshi. Vanaf het balkon van onze geweldige kamer in guesthouse Tamamu (een aanrader!) zien we hoe ....... een perfecte striptease uitvoert. Na zich langzaam ontdaan te hebben van grijze rok en blouse, laat ze met een zwierige beweging slipje en witkanten bh in het niets verdwijnen. Aaahhhh......LEES VERDER>>

De moeder aller veldslagen

"But it's very cheap!"
"Yeah, for you it is, not for us wazungu," antwoord ik overdreven grimmig.
"C' mon, you have to do it now you're here. Ye can't leave without going there!"
"Oh yes, we can. Hakuna matata, we're not crazy. At least, not crazy enough."
"I will really make you a very special price, so you'll never forget me." LEES VERDER>>

De Titanic: ondergang of overkant

Zuchtend laden we de fietsen af en sjouwen onze spullen in de kleine Titanic. Hulp slaan we wijselijk af, wetende dat er meestal, per ongeluk, iets kapot geholpen wordt. Wanneer het wankele bootje, met twintig mensen, een achttal fietsen en heel veel vracht, naar ons idee meer dan genoeg diepgang heeft,.... LEES VERDER>>

Verdwalen, een dief in de nacht, krabben en vlektyfus

Twee uur later staan we onder de emmerdouche in ons guesthouse en ontdekken onze nieuwste afwijking: onder het zwemgoed zit zowel Karins als mijn huid vol met rode pukkels. In de daaropvolgende dagen beginnen deze flink te jeuken en verplaatsen zich naar borst, rug en schouders. Wat hebben we nu weer? .... LEES VERDER>>

Een dolfijne vakantie

Op soms anderhalve meter afstand zijn de ogen, vinnen, littekens en staart goed te zien. Ze spelen met elkaar, achtervolgen, duiken en komen als een torpedo naar de oppervlakte. We horen ze "praten" met hoge piepgeluiden en zien ze vlak naast ons ongegeneerd.... LEES VERDER>>

Een hete Kerst en een doodstil Oud en Nieuw

Op oudejaarsavond is het angstig stil in het hooggelegen stadje. Niets herinnert ons aan de spanning die er in de laatste uren van het jaar in Nederland heerst. Om precies 0.00 uur zitten we buiten op een terras, de klokken luiden, een stel kinderen rent zingend door de straat. Verder is het doodstil. We kijken elkaar een tijdje verbaasd aan en.... LEES VERDER>>

Frank van Rijn kan trots op zijn (deel 1)

Sleurend aan de fietsen passeren we de verbaasd kijkende mannen, om honderd meter verder voor de zoveelste maal te stranden voor een peurbeurt. In de daarop volgende afdaling gaat Karin hard onderuit. Haar stuur slaat om en een been raakt klem in het frame. Krijsend van pijn.....LEES VERDER>>

Frank van Rijn kan trots op zijn (deel 2)

Als een vervaarlijk uitdijend monster veranderen de lieflijke stroompjes in enkele minuten in een brede, roodbruine rivier. De weg is weg. Wat we in Nederland geen weg zouden noemen maar een zandpad, wat hier in Tanzania de A19 heet, is veranderd in een kolkende rivier. Fietsen is onmogelijk...LEES VERDER>>

Frank van Rijn kan trots op zijn (deel 3)

De weg is heuvelachtig en blijft slecht. De temperatuur schommelt tussen de 30 en 34 C in de schaduw. Tijdens een pauze ontdekken we de kleinste kikker ter wereld: formaat pinknagel. Even daarvoor zagen we reuzenslakken de weg oversteken, ter grootte van een flinke bidon. De mangobomen zijn hier helaas helemaal leeg. We naderen het gebied van de cashewnoten, ook lekker....LEES VERDER>>

Malle Ria

Het is voor mij onvoorstelbaar om mijn partner zo mee te maken, het is alsof ik een demente oude vrouw zie. Ik maak me steeds meer zorgen, over de werking van de medicijnen, het verloop van de ziekte en het gebrek aan verbetering...LEES VERDER>>