And now for something completely different.....

(door Karin)

Zestien maanden reizen. Zestien maanden zonder huis en haard. Zestien maanden zonder familie, vrienden en collega's, alleen met z'n tweeën. Zolang zijn wij beiden niet eerder uit Nederland weggeweest, al waren we tussendoor een maand terug. Soms voelt het korter, soms veel langer, maar het is nog lang niet genoeg.

We hebben nog nooit zo vaak herinneringen opgehaald. Herinneringen aan de ongeëvenaarde gastvrijheid van de Turkse, Syrische, Egyptische en Sudanese bevolking. De onbeschoftheid van de Ethiopiërs. De prachtige landschappen van Turkije, Ethiopië, Kenya en Uganda vol met alle dieren uit de dierentuin. Herinneringen aan de reizigers die we hebben ontmoet en met wie we ervaringen deelden. Herinneringen aan het leven in Nederland. Aan het gemak waarmee je daar dagelijks gelijkwaardige gesprekken voert over ervaringen, gebeurtenissen en gevoelens. In Nederland hadden we het idee dat we erg op onszelf waren, achteraf valt dat wel mee. Daar heb je automatisch de hele dag contact met mensen: op je werk, in winkels, met buren, familie en vrienden. Dat is hetgeen ik nu het meest mis. Het gros van de mensen (van de autochtone bevolking) die we ontmoeten spreekt geen taal die wij spreken, heeft een laag of heel ander begripsniveau of wil in de meeste gevallen gewoon geld. De keren dat we een goed gesprek met iemand voeren zijn sporadisch en verademend.

Het internet is daarom een geweldig medium, wat mij betreft. Telkens als we in een plaats arriveren met een internetcafé wil ik het liefst eerst onze mails bekijken, nog voor ik me was en omkleed. Meestal ben ik blij verrast door de dingen die mensen ons mailen, over werk, gezondheid, tuin, vakantie, het weer, familie, dromen. Zo blijven we deel uitmaken van hun leven, de afstand tussen hier in Verweggistan en Nederland lijkt dan maar zo klein.

Ik vind het moeilijk dat een aantal mensen met wie we in Nederland regelmatig contact hadden niets meer van zich laat horen. Uit reisboeken en van medereizigers begrijp ik dat het 'normaal' schijnt te zijn dat vriendschappen door de afstand verloren gaan. Ik accepteer dat echter niet zonder slag of stoot en vraag buren, vrienden, kennissen en collega's om af en toe eens te vertellen hoe het met je gaat. Je zult inmiddels begrijpen hoe belangrijk dat voor ons is. We reageren altijd op je mail, al kan dat soms even duren als er geen computers in de buurt zijn.