Oman
van 16 december 2005 t/m 5 januari 2006

Gemengde gevoelens
Hierna moeten we dezelfde weg terug richting de Emiraten, omdat we van de Saoedische ambassade te horen kregen dat het voor Karin niet toegestaan is om hun land te fietsen. Een vrouw mag er niet eens autorijden, laat staan fietsen. Een fikse domper.... LEES VERDER>>

Mierensoep en schildpaddeneieren
Voorbij Fins vinden we een mooi plekje op het keienstrand tussen rotskliffen en rennende, zwarte krabben. We maken een kampvuurtje, spetteren in het door algen groen fluorescerende zeewater en tellen de sterren die uit ons dak vallen. Op deze manier proberen we de knagende onrust van de dag te vergeten; Karin’s zadelbrug brak.... LEES VERDER>>

De lachende steigers
Het zand kraakt tussen kiezen en in kettingen en ontmoedigd laten we een ander beroemd fort, dat van Jabreen, links liggen. Het bord naast de weg geeft niet aan hoever het fort van de afslag ligt en hoever het met de restauratie staat. Nijdig trappen we door. Nijdig op de eeuwige wind, nijdig op onszelf, op alle restauraties en steigers, op Oman, op de hotels, op iedereen.... LEES VERDER>>

Een grensgeval
We vragen uitleg aan de Omaanse grensbeambten, die er niets van begrijpen dat wij er niets van begrijpen. Ze vertellen dat we hier bij de nieuwe, slechts een maand oude grenspost een exitstempel van Oman krijgen, of we willen of niet. Hierna zullen we nog veertig kilometer over Omaans grondgebied moeten fietsen om pas bij Al Ain de grens met de Emiraten te passeren.... LEES VERDER>>