Jurassic Park

Van Ts’ehlanyane National Park rijden we naar Leribe, waar we een dag blijven. Zoals de meeste grotere plaatsen in Lesotho is het een aaneenschakeling van grote en kleine winkeltjes (met allemaal hetzelfde assortiment), telefoonwinkels, stalletjes, rommelige groentekramen, opgebroken straten die voornamelijk uit grote gaten bestaan en Afrikaanse ‘hairsalons’ op straat onder een afdak van plastic of golfplaat. Heerlijk, alleen oppassen dat we onze enkels niet verzwikken of breken.

Met de telefoonwinkels zijn we ditmaal blij, want we gaan Sarin bellen, die vandaag 19 jaar is geworden. Hoera!
We worden echter verwezen naar het kantoor van Telkom van de overheid om internationaal te bellen. Geen probleem. Daar horen we dat de meeste landlijnen eruit liggen, dankzij het felle onweer van vannacht. Oke, jammer. Dan maar een kaart kopen en in een van de vele publieke telefooncellen bellen, die het vreemd genoeg wel zouden moeten doen. We zoeken er een uit die niet naast een knalharde stereotoren staat en gaan contact zoeken met Nederland, spannend!
De eerste twee keer hebben we geen succes, de lijn lijkt wel dood. De derde keer, eindelijk, krijgen we iets wat op een verbinding lijkt, tot we een onverstaanbaar bandje horen; met reeds tien Meloti minder op de kaart proberen we het nog een keer. Weer niets.
Navraag in het officiele kantoor leidt tot hulp: met tegenzin loopt er een dame met ons mee en belt voor ons het opgegeven nummer. We zien wederom tien Meloti verdwijnen van de kaart, maar geen verbinding. En geen geld terug van de belboeven. ’s Middags proberen we ten einde raad dan maar Sylvia en Gert te bellen met het verzoek de felicitaties over te brengen. Wederom verliezen we een flink deel van ons beltegoed, en niemand aan de lijn. Telefoneren in Lesotho blijkt de snelste manier te zijn om van je geld af te komen. Wat een ellende, en we houden al helemaal niet van telefoneren. Internetten is er in Leribe niet bij, dus we hebben geen keus dan de moed op te geven.

Dan maar naar Tsikoane, een kilometer of tien van Leribe gelegen. Tsikoane is een van de plekken in Lesotho waar pootafdrukken van dinosaurussen zijn gevonden. In het plaatsje staat natuurlijk niets aangegeven, zoals gebruikelijk in dit land. In ons beste Sesotho, maar voornamelijk in het Engels, vragen we de weg. Iedereen wijst naar de rotskliffen die verderop in het plaatsje hoog boven het landschap uitsteken. Goed, je moet er wat voor over hebben.
We slepen de fietsen de berg op, tussen hutten, koeien en verbaasde mensen door en doen als altijd vanzelf twee jonge gidsen op. We hebben het meestal niet zo op die plotseling uit het niets opduikende jongens die ons, zogenaamd vrijblijvend, willen helpen. Vandaag blijken we ze hard nodig te hebben. Er is geen pad naar boven; we laten de fietsen, bewaakt door nummer drie, achter en klimmen achter de behendige jongens aan. Door struiken, over rotsblokken en via glibberige watergeulen komen we hoger en hoger. De rotswand voor ons ziet er uit als een onneembare vesting zonder touwen en klettermateriaal, maar de gidsen David en Gift roepen ons nog voor de top enthousiast toe dat we er zijn.

We begrijpen er niets van en zien geen sporen van ook maar iets wat op Jurassic Park lijkt. De jongens wijzen naar boven, waar we niets verwachten en dus ook niets te zien is. Zouden ze ons belazerd hebben? De gronden rotsblokken om ons heen vertonen geen enkel spoor van wat voor dinosaurus dan ook en wat heeft het voor zin om omhoog te kijken, naar de overhangende rotsen?
Om niet onbeleefd te zijn kijken we, nahijgend van de heftige klim, nogmaals omhoog.

WAUW!!!

We zien ze. We kijken. We staren. We kunnen het niet geloven, is dit echt? Aan de onderzijde van de overhangende rotsen zijn tientallen pootafdrukken zichtbaar van hele grote dieren. Maar aan de onderzijde van een rots? De versteende modderafdrukken zijn blijkbaar aan deze steenklomp blijven hangen, toen de rotsblokken eronder wegvielen door erosie of gewoon door miljoenen jaren zwaartekracht. De afdrukken zijn zo’n veertig tot vijftig centimeter lang en breed en hebben de vorm van een drietenige vogelpoot. Maar dan in absurd formaat! Hoe lang hangen ze hier al en voor hoe lang zal het zo blijven? Een klein aardschokje en de hele boel komt naar beneden en alles is verdwenen. Voor het zover is grijpen we snel onze camera’s en klikken, en klikken...