Op vakantie en apenjacht!

Na de ellende in Ethiopië, de vermoeiende safari (ha,ha) en vier dagen fietsen door de Kenyase bush, hebben we veel zin in een paar dagen vakantie aan de Indische Oceaan. De klamme, tropische atmosfeer aan de kust nodigt daar ook toe uit. We belanden in het uiterste zuidoosten van Kenya, op Wasini-eiland, een van de koraaleilanden.

De plakkerige warmte blijkt ons denkvermogen aan te tasten, wanneer we ons voor teveel geld over laten zetten per dhow. Maar, als we voor het eerst van ons leven in de lauwe Indische Oceaan tussen gekleurde visjes zwemmen, zijn we onze misstap vergeten.

Door fantastische mangrovebossen en langs de grillige koraalrotsen wandelen we het kleine eiland rond, terwijl duizenden krabbetjes onterecht voor ons wegvluchten.

De geïsoleerde ligging en matige faciliteiten op het eiland doen ons twee dagen later al besluiten door te fietsen naar Ukundan en Diani, bijna 70 kilometer noordelijker. Met een veel goedkopere houten catamaran komen we toch weer veilig op het vasteland. De regen heeft het op de heenweg al modderige pad van Shimoni naar Ramisi tot een blubberpoel gemaakt. Wanneer we het asfalt bereiken geven we de draaiende delen van de fiets een stevige was- en oliebeurt. Het is verschrikkelijk om tijdens het fietsen naar een knarsende en piepende ketting te moeten luisteren.

Voor het eerst sinds Nairobi hebben we wind mee en binnen drie uur zijn we in Ukunda aanbeland. We fietsen naar de oceaan, waar het langgerekte plaatsje Diani uitsluitend uit hotels, appartementen en cottages blijkt te bestaan. Een witte, rijke kolonie die het zicht op zee onttrekt en ons niet erg aanstaat. Alvorens verder te fietsen proberen we toch nog een betaalbaar plekje voor de nacht te vinden, wat hier gelijk staat aan het zoeken van een speld in een hooiberg. Als we na zes vergeefse pogingen alles gehad denken te hebben, kloppen we zonder enige verwachting bij Kijiji-cottages aan. De Engelse eigenares, Sharon, is bereid ons een fikse korting op een huisje te geven als ze hoort dat we uit Nederland zijn komen fietsen. Ons geluk kent geen grenzen wanneer we voor een vijfde van de normale prijs in een cottage mogen verblijven. En niet zomaar een cottage: een stenen huis met traditioneel makuti (rieten) puntdak, drie slaapkamers met badkamer, keuken, grote woonkamer en deels overdekt terras. Op vijftig meter van de oceaan, tussen bomen, met zwembad, gekko's, monitor-lizards en apen een geweldige plek voor een weekje vakantie! Binnen een half uur voelen we ons helemaal thuis, mede dankzij de geweldige service die Sharon biedt. De eerste dagen kunnen we het maar niet geloven; telkens als we 's morgens wakker worden begint de droom opnieuw. We genieten volop van de luxe van een keuken met koelkast, stromend water en gasfornuis. Dingen die we in Nederland zo vanzelfsprekend vonden, zijn nu heel bijzonder en geven een vakantiegevoel. We ontbijten met bruin brood, Hollandse (!) kaas uit de rijk gevulde supermarkt en een gekookt eitje. 's Avonds eten we voor het eerst sinds anderhalf jaar een heerlijke ovenschotel. Het leven is goed.

We lopen uren over stranden en koraalriffen en trappen simultaan in een zee-egel, waarna we uren zoet zijn met stekeltjes peuteren. In de cottage liggen drie dikke spannende detectives die ons tijdens de avonduren bezighouden. Het beboste terrein waar de cottages in zijn gelegen, zit vol met apen: Vervets, Black-and-white Colobus, Sykes en Bushbaby's. Erg leuk maar niet te vertrouwen, vooral de Sykes niet. Met name een mannetje van de Sykesgroep gedraagt zich heldhaftig maar brutaal. Als Sharon een keer binnenloopt sluipt hij achter haar rok mee naar binnen, duikt de keuken in en verdwijnt triomfantelijk met een banaan in zijn bek weer naar buiten. Hoog in de boom peuzelt hij zijn veroverde buit met smaak op, onderwijl glimlachend om zich heen kijkend. De schillen werpt hij achteloos naar beneden.

Er zit een schuifslot op de keukendeur om de apen tegen te houden, maar een enkele keer vergeten we die dicht te doen terwijl de buitendeur open staat. Een dag na het gebeuren met de banaan staat Karin 's morgens in de keuken als ze in haar ooghoek iets ziet bewegen: de bananendief loopt in de woonkamer rond, op zoek naar iets eetbaars. Ze loopt scheldend de keuken uit en doet de deur achter zich dicht, maar niet op de schuif. De aap komt met een aardige schijnbeweging bij de keukendeur uit, opent deze en vindt in dezelfde seconde onze laatste en mooiste mango in de fruitschaal. Karin rent op hem af, probeert de keukendeur dicht te houden om zo de mango te kunnen terugpakken. Maar de aap is snel en slim, duwt de keukendeur open en rent de woonkamer in, mango onder zijn arm. Karin sluit nu de keuken- en buitendeur af, en op de grendels. Met een bezem rent ze naar de aap, die intussen al begonnen is aan het pellen van zijn buit. De schillen vliegen door de kamer. In een soepele beweging springt hij op een van de balken van het hoge plafond, buiten bereik van bezem en Karin. Genoegzaam kijkt hij om zich heen en begint van onze heerlijke vrucht te eten. Door de herrie ben ik gealarmeerd en stort me in de strijd om de mango. Ik probeer de lange staart te pakken. Als ik er bijna ben trekt hij het ding op en legt hem over de balk zodat ik er niet bij kan. Ik klim via het trappetje op de balken en wankel op ruim twee meter boven de grond van balk naar balk. De dief eet rustig door terwijl hij me nauwlettend in de gaten houdt. Als ik er bijna ben, springt hij naar een andere balk en gaat onverstoorbaar door met zijn lunch. Met z'n tweeën zetten we de jacht voort, maar het is onbegonnen werk. Er blijkt een onoverbrugbaar verschil in lenigheid en snelheid te zijn gegroeid tussen onze verre voorouder en onszelf. Over het plafond van onze slaapkamer vlucht hij naar een plek onder het hoge dak waar wij niet bij kunnen. Daar ergens vindt hij een opening tussen dak en muur die groot genoeg is voor zijn ranke lijf. We zijn op alle fronten verslagen...

Het vochtig warme weer en de onvermijdelijke muggen zijn de enige nadelen die we aan de oostkust van Kenya kunnen ontdekken. De luchtvochtigheid zorgt voor een zeer trage verdamping van ons wasgoed, zodat dat na de wasbeurt zelfs minder prettig ruikt dan ervoor. Maar, hier is mee te leven.
Na een week zijn we uitgeruster dan ooit. We hebben weer zin om te fietsen en nemen afscheid van Sharon.

Voor een luxe vakantie aan de Indische Oceaan, met safarimogelijkheden om de hoek (en een apenjacht nog dichterbij) verwijzen we graag naar:

Kijiji-cottages, Sharon Forbes, Diani Beach, Kenya. E-mail: forbes@dianibeach.com