Een gruwelijke operatie

Voor de derde maal nemen we afscheid van Nigel en Elijah, nu met een verwachtingsvol: "see you again." Het weer is wederom omgeslagen, ditmaal in ons voordeel. De lucht is blauw en de zon verwelkomt ons op onze etappe naar het diepe zuiden van Jordanië. Wanneer we het dorp uitklimmen krijgen we geweldige uitzichten voorgeschoteld van de rotsen die de schatten van Petra omsluiten. Beiden hebben we stramme benen van het vele lopen. De lucht ruikt naar kaneel en kruidenbonbons. Na 30 kilometer hebben we al 550 meter geklommen en komen we in een koude en winderige luchtlaag. Dan sluit de weg aan op een grote verkeersweg en duiken we de ene na de andere afdaling in. We suizen met hoge snelheid langs vrachtwagens die vrolijk naar ons toeteren.
Het landschap van zand, rotsen en bergen verandert plotsklaps van beige in rood. Grillige rotsformaties liggen als toefjes slagroom op een taart in de rode zandbak. Borden waarschuwen ons voor overstekende geiten en kamelen.

de zeven pilaren van de wijsheid

De afdalingen en meewind nodigen ons uit in één keer door te fietsen naar Wadi Rum. In de laatste uren fietsen we eenzaam en in stilte over een klein weggetje de woestijn van Wadi Rum in. Om ons heen steken tientallen rotsformaties loodrecht de lucht in vanuit het rode zand. Over een smerig stuk vals plat rijden we het bedoeïenendorp in, waar we de tent bij het government resthouse mogen zetten. Er staan nog drie fietsers: twee Fransen en een Duitser.

Van Matthias lenen we de volgende dag zijn boekje met wandelroutes. We lopen naar de bron die genoemd is naar Lawrence of Arabia. De gelijknamige film van David Lean werd in Wadi Rum opgenomen. " Onmetelijk, vervuld met echo en goddelijk". Zo omschreef T.H. Lawrence de woestijn van Wadi Rum. Het zijn passende woorden voor de speciale fysionomie van Wadi Rum en de uitzonderlijk vreemd gevormde landschappen die we hier zien. Na vier uur wandelen keren we terug naar het dorp. We zijn per slot van rekening geen wandelaars maar fietsers, het moet niet te gek worden.

Nabatees schrift

's Nachts om drie uur word ik wakker van een stekende pijn rechtsonder in mijn buik; dit voelt niet goed, schiet er gelijk door mijn hoofd. Met de herinnering van Karin's galblaas nog vers in het geheugen moet ik aan het ergste denken. Op de wc laat ik me helemaal leeglopen, daarna kruip ik weer in bed. Met de slaap wil het echter niet erg meer lukken, daarvoor is de pijn te hevig.
Ik weiger de volgende ochtend om naar de dokter van Wadi Rum te gaan; ik hou al niet erg van dokters, maar in zo'n dorpsmedicijnman heb ik helemaal geen vertrouwen. Liever stap ik op de fiets om naar de stad Aqaba te fietsen, ruim 60 kilometer naar het zuiden. Ik werk drie pijnstillers naar binnen, maar ondanks dat hang ik regelmatig kromgebogen van de pijn over m'n stuur.

oppassen voor overstekende kamelen

Na een flinke omleiding van 20 kilometer wegens wegwerkzaamheden, rijden we pas na 90 kilometer Aqaba in. Na het slikken van nog een paar pijnstillers voel ik me fit genoeg om met Karin ergens wat te gaan eten. We ontmoeten Andre en Roland na Petra voor de tweede maal en eten gezamenlijk een sandwich falafel met mangosap op een terras vlakbij het hotel. Het is mijn favoriete eten in het Midden-Oosten, desondanks smaakt het me nu niet. De pijn neemt weer in alle hevigheid toe. In het hotel kan ik alleen nog maar op bed liggen, waarbij ik meer kronkel dan lig.

Ik stem erin toe dat Karin een dokter zoekt. Al snel is ze terug en word ik in een auto geduwd die me naar het ziekenhuis brengt. Daar word ik uitgebreid onderzocht, scans worden gemaakt en een dokter tracht een diagnose te stellen met behulp van palpatie. Dat laatste is erg pijnlijk, regelmatig drukt hij naar mijn idee te hard op mijn pijnlijke ingewanden. De volgende ochtend moet ik terugkomen voor nader onderzoek, met een lege maag.

De chirurg heeft nog geen tien minuten nodig om te constateren dat ik een acute blindedarmontsteking heb en onmiddellijk geopereerd moet worden. De operatiekamer wordt in orde gemaakt, ik neem afscheid van Karin en word naar de o.k. gereden. Er wordt een kapje over mijn hoofd geschoven en binnen tien seconden ben ik weg.

Ik ben wakker en toch heel ver weg. Mijn buik doet ontzettend pijn, iemand zit er met een hard voorwerp in te duwen, het moet ophouden! De pijn is onverdraaglijk, zo snel als ik kan probeer ik mijn handen voor mijn buik te houden en me om te draaien. Mijn armen liggen links en rechts van me op een tafel, ik voel waar ze zijn maar kan ze niet bewegen. Oh nee!! Het moet echt stoppen, ik hoor iemand praten maar kan hem niet verstaan. Dan schreeuw ik het uit, vanuit het diepst van mijn longen. Maar, er komt geen geluid uit mijn keel. Ik kan ze niet eens waarschuwen dat ze op moeten houden, dat ik wakker ben, dat ik alles voel! Ik ben verlamd, ik moet hier weg, ik wil de pijn niet meer, ik moet slapen…
Iemand wroet met een pijpje in mijn keelgat, ik moet bijna kotsen. Stoppen moet dit. Maar weer doen mijn armen niet wat ik wil, ik kan zelfs mijn hoofd niet bewegen. De dokter praat tegen me, denk ik; hij zegt dat dit eventjes moet gebeuren en dat het zo voorbij is. Ik hoor een apparaatje gorgelende geluiden maken. Wat een rot gevoel in mijn keel…
Ik word wakker van mijn eigen gegil. Twee zusters zijn bezig me te verplaatsen van de operatietafel naar een ziekenhuisbed. Elke beweging doet verschrikkelijk pijn in mijn buik, laat me liggen, ik wil blijven liggen…

Er wordt een extra injectie met verdovingsmiddel in me gespoten. Ik doezel weg en word weer wakker.
"Hoe laat is het?" vraag ik Karin.
"Elf uur," zegt ze. "Alles is goed, je bent geopereerd."
"Ik weet het," fluister ik, "ik heb het allemaal meegemaakt*, het was gruwelijk."

Vijf dagen later zitten we in het vliegtuig naar Nederland. Fietsen zit er eventjes niet meer in, onze spullen blijven achter in de kelder van het ziekenhuis in Aqaba. Over een maand keren we terug, voor een gezond vervolg van onze reis.

*Noot van de schrijver
Op internet wordt melding gemaakt van mensen die moeilijk te verdoven zijn. Het fenomeen is te vinden onder de naam: 'Awareness'. Sinds kort is er een apparaat dat tijdens operaties de hersenactiviteit meet: de BIS-monitor. Hiermee kan de anesthesist in de gaten houden of de patiënt diep genoeg in slaap is.

Citaat uit een Zweeds onderzoek naar Awareness:
"Het is beslist geen pretje om tijdens een operatie te ontwaken, vertelde dr. Claes Lennmarken van het universitaire ziekenhuis in Linköping (Zweden) (…) Hij sprak met bijna twaalfduizend mensen die geopereerd waren. Achttien van hen (0,15 procent) waren tijdens de ingreep bijgekomen. De meesten hadden geen pijn gevoeld, maar het was wel een angstige ervaring geweest. Ze herinnerden zich, soms pas na een paar dagen, dat ze konden horen en voelen wat er gebeurde. Ze hadden de anesthesist geen seintje kunnen geven, omdat hun spieren waren verlamd en er slangetjes in hun keel staken.
Deze mensen kregen speciale begeleiding en toen ze naar huis gingen zeiden ze dat ze er wel weer bovenop waren. Maar Lennmarken zocht negen van hen na twee jaar op en constateerde dat zeven mensen nog steeds de gevolgen ondervonden. Ze hadden, in meer of mindere mate, last van het zogenoemde `post traumatisch stress syndroom': ze beleefden de operatie vaak opnieuw, hadden angst- en paniekaanvallen, sliepen slecht en zouden voor geen goud nog eens onder het mes gaan. Een griezelscenario dus. Tot nu toe werd dat voor één à twee op de duizend operatiepatiënten werkelijkheid, ook al ging de anesthesist op de best mogelijke manier te werk. "
(zie ook: http://www.diagnose-kanker.nl/AA-Nieuws-2004/juli-2004/2004-juli%20zeker%20onder-zeil.htm)